|
Grenzen of niet?
Ontsokkeling noodzakelijk?
Inleiding:
Artsen zijn als mens niet meer of minder dan ieder
ander mens in onze samenleving. Artsen bezitten een specifieke
deskundigheid, waarmee ze de mens enorm van dienst kunnen zijn. Ze gaan
over ziektes, genezing, dood en leven hier en daar. Mensen die ziek zijn,
voelen zich afhankelijk van de arts. Er hangt soms erg veel af van de
deskundigheid van die arts.
De aard van het beroep en de eed die artsen
afleggen, alsmede de positie die zij door de
eeuwen al hebben, geven de arts het aanzien van de menslievende deskundige
“god”op aarde…..
De meeste artsen springen uitstekend om met die
positie….Niet eenvoudig natuurlijk…ze zijn immers ook
maar mens.
Er zijn helaas ook nare sujets
die misbruik maken van een dergelijke positie. Machtsmisbruik….enz.
Het schapenvachtje van het beroep van arts is
natuurlijk een geweldig camouflagepak voor de wolven onder hen.
Het komt voor dat, ook onder deze beroepsgroep, de
impact van destructieve gedragscontroletechnieken
zijn invloed laat gelden met alle gevolgen van dien.
Ik vraag aandacht voor dit verschijnsel, omdat dit
verschijnsel tot ernstige misstanden kan leiden.
Meer transparantie, minder voetstuk……lijkt me beter
voor iedereen: de patiënten, de artsen en de veiligheid in de
samenleving.
Het spijt me voor de goeden onder deze beroepsgroep,
maar ik vind dat ik uiterst bedreigende ervaringen en
aanvaringen niet onder stoelen of banken moet steken.
Ik ben sterker uit de
situatie waaronder ik(samen met de andere leden van mijn gezin) gebukt
ging gekomen dan ik indertijd al was. Zeker. Ik heb mijn zelfstandige hulpverlening-en adviespraktijk Creative Counseling,
ben een bekend exitcounseler in Nederland,
spreek op allerlei internationale conferenties over dit onderwerp.
Aan erkenning
van hetgeen me is overkomen en mijn kwaliteiten
als counselor en exitcounseler geen gebrek.
Edoch….nog steeds heb ik geen open contact met mijn
kameraadje in de knel. Nog steeds heb ik te maken met de dreigende
houding van die nare machtsstructuur die voor zijn positie deels leunt op
deze eiegnlijk o zo mooie beroepsgroep.
Erkenning heb ik
gekregen……maar slechts weinigen blijken hun nek
uit te willen steken. Begrijpelijk misschien….maar als je bedenkt dat
hier mensen slachtoffer zijn van geweld….dan kan ik de zwijgzaamheid van zovelen niet begrijpen.
Sjoukje Drenth-Bruintjes
Een greep uit de artikelen
Uit het Dagblad van het Noorden:
|