Als je tever weg bent gegaan…
Ieder jaar sinds voor ons de ellende begon, verliezen we
je in de zomervakantie. Het lijkt erop dat in die periode iets met je
gebeurt, waardoor je ons zoals we zijn werkelijk lijkt te zijn vergeten.
Het is wel waar dat je het hele jaar ver weg bent, maar
meestal is er wel iets waaraan we dan merken dat je nog wel weet wie we
zijn. Nee, het is niet zo dat je in de zomer onze namen lijkt te hebben
vergeten. Je lijkt te zijn vergeten wat er werkelijk is voorgevallen. Je
lijkt dan niet meer te weten dat we al die jaren iedere dag voor jou
aanwezig zijn geweest….en dat we ons best doen voor jou en je liefs. Je
lijkt je slechts de verhalen uit de “denkbox”(=denkwereld,
begrensd door denken stoppende vooroordelen en zinnen vol onjuistheden,
die voor de nare wereld waarin jij al zolang leeft, voor waar door moeten
gaan. Een gevangenis met open deuren, begrensd door de onzichtbare
tralies van taal-en perceptie-manipulatie) te herinneren. Gezien onze
perceptie, leek het ons niet vreemd om de verklaring voor dit
verschijnsel te zoeken in ``de dingen die met mensen in gesloten
groepsstructuren waarin onethische manipulatie
wordt gebruikt`, gebeuren. In zo´n vakantieperiode zijn de invloeden van
kritische buitenstaanders die jouw vrienden zijn minder en dus is het
misschien zo, dat de onethische beinvloedingstactieken zoveel vrij spel
hebben dat je `denken` erdoor te grazen wordt genomen.
Maar je hart moet er nog zijn. En ik-wij zit-zitten in je
hart….toch? Tot nu toe was dat tenminste wel zo.
Mocht je echter zover weg zijn, dat je onze vriendschap en
alles wat we om je hebben gedaan en gelaten bent vergeten, dan zullen wij
jou niet terug kunnen vinden. Ook volgens mijn collega-deskundigen over
de hele wereld op dit terrein, kan het hart niet echt veranderen. We
zullen zien of je nog weer op het idee komt dat we er voor je zijn
gebleven, al die jaren.
Mijn boekje “Een knuffel voor jou” heb ik gegeven(niet
persoonlijk, want dat mocht toen al niet van de machtstructuur waaronder
jij gebukt gaat) en deels
geschreven aan de mens die ik destijds in jou kende. De mens die ik nu in
jou ontmoet, kan de woorden in mijn boekje niet op juiste waarde
schatten. Aan die persoon heb ik heus mijn boekje niet gegeven…en al
helemaal niet geschreven. Mijn “knuffel voor jou” hoort niet thuis bij
mensen die mijn post niet willen lezen, mijn woorden niet willen horen, mij
als mens niet willen zien en mijn aardig bedoelde en beter vaarwater
zoekende brieven ongeopend terugsturen.
Maan, je gaat al heel lang te ver mee met de acties
beneden alle peil tegen mij in opdracht van de `macht`waaronder jij
gebukt gaat. De verantwoording voor die acties tegen mij heeft de macht
gelegd in een onjuiste karikatuur van mijn persoonlijkheid en een
verkeerde voorstelling van mijn motivaties voor handelen. De macht zet
mensen op het verkeerde been met klinkklare onzin en leugens aan de
lopende band. Aan mijn gedrag worden onjuiste motivaties gekoppeld Mensen
binnen de machtsstructuur van deze macht, worden zodanig beinvloed dat ze
niet op het idee (durven) komen om eens contact met mij te zoeken. Jullie
mogen niet onbevooroordeeld naar mij kijken en luisteren, omdat ik bij machte ben de onzin van de verhalen
van de macht aan te tonen. En dat laatste zal betekenen dat het rijk van
de machtstructuur als een plumpudding ineen zal storten. Daarmee zal
boven water komen wat al zoveel jaren een verborgen bestaan heeft geleid.
In het belang van de mensen en mensjes die slachtoffer zijn en in het
belang van alle mensen die in hun onwetendheid hiervan hun ziel en
zaligheid op deze verkeerde plek hebben neergelegd, vind ik dat ik
kaarsrecht moet blijven staan tegenover de macht.
Nu denk je misschien weer even slechts in termen van de
denkbox over mij. Een denkbox vol vooroordelen. Een denkbox waarin alles
wat ik doe,zeg,laat en zwijg, gekoppeld is aan een uiterst negatieve
uitleg ervan. In die denkbox kan ik niets goed doen. Het is te hopen dat
jij je hart zal laten spreken en weer open kunt staan voor hetgeen ik je
zeg en voor wat je eigenlijk wel weet. Denk er in ieder geval eens zonder
begrenzingen van de denkbox over. Kom terug uit die denkbox en vorm
vooral je eigen mening. Mensen zo beneden alle peil behandelen als ook
jij af en toe doet, past niet bij de maan die ik ken. Ben je wel wakker,
maar zit je “in de klem”, maak me dat dan op de een of andere manier
duidelijk. Hoor je me nog?
Ik hoop dat je gaat beseffen wat er nu gaande is.
Misschien ben jij het eventjes vergeten….maar dit is zoals het begon en
waar mijn boekje mee begint:
Vriendschapsgevoel
Ik zag je staan
Zomaar op een dag
Een glimlach
Hier en daar een traan
Een beetje bang
Te weinig te doen
Gaf ik een zoen
Zomaar op je wang
’t schrijvertje
Neus ook eens in:
Schrijvertje/ Sjoukje
Drenth-Bruintjes
|
