|
Een bewaarde brief…
Illustratie
van de mogelijke impact van destructieve controletechnieken in de zorg.
M.b.v.
de beschrijving van een situatie in de zorg, waarin ik in een ver
verleden tot mijn grote schrik belandde, probeer ik de mogelijke gevaren
van de impact van destructieve controle in het algemeen en in de
gezondheidszorg in het bijzonder te illustreren.
De
gebeurtenis heeft vele jaren geleden plaatsgevonden. Voor mij was het de
meest belangrijke reden om mij te verdiepen in destructieve
controletechnieken en wat ze met mensen in allerlei posities in onze
samenleving kunnen doen.
Ik heb
gezien wat de impact van brainwash kan zijn in de zorg. Ik heb het niet
alleen gezien, maar werd ook slachtoffer van dat gebeuren. Niet omdat ik
zelf onder invloed van destructieve controle stond, maar omdat een arts
onder invloed van destructieve controle stond. Ik heb kunnen aanschouwen
hoe een goede medemenselijke en zeker ook professioneel ethisch
handelende arts met eigen vrije wil
zodanig
onder negatieve druk van een destructieve controle van een nare
groepsstructuur kwam te staan dat het zelfbeschikkingsrecht, de eigen
vrije wil, medemenselijkheid
en ook
het professionele ethisch handelen van betreffende arts ernstig werden
ondermijnd.
Het
feit dat er naast een professionele relatie ook een vriendschappelijke
relatie bestond tussen de arts en mij alsmede mijn gezin, maakte alles
extra verdrietig en ingewikkeld.
Mijn
gezin heeft vele jaren onder de situatie geleden. Ons onvoorwaardelijke
geloof in ethiek binnen de gezondheidszorg was na dit gebeuren voorgoed
van de baan.
Onze
vriendschap is in al het psychische geweld, alle dreiging, nooit
verdronken. De vriendschap heeft stand gehouden, maar helaas hebben we
machteloos toekijkend gezien hoe verschrikkelijk vernietigend de invloed
van hersenspoelen en de druk van een nare sektarisch getinte structuur op
mensen kan zijn…..hoe verschrikkelijk vernietigend het op ons kameraadje
in de zorg heeft kunnen zijn.
We
hopen iedere dag dat ons kameraadje in “Verweggistan” op een dag toch nog
wakker wordt.
Indien
u meer info wenst:
·
In de dichtbundel : “Waves”
kunt u middels een dichterlijke weergave kennis nemen van de mogelijke
impact van destructieve controletechnieken in zo’n situatie.
·
Middels “Oorsprong
Praktijk” kunt u middels een videoregistratie in WVM-format
kennis nemen van mijn beleving van de impact van destructieve
controletechnieken en machtsmisbruik in de zorg. Deze regsitratie is een
andere dan die in het menu van deze pagina wordt vermeld, al komen de
inleidende beelden wel overeen.
Medisch
dossier
De
bewaarde brief en mijn eerste confrontatie met de inhoud van mijn medisch
dossier laten nadrukkelijker dan ooit het verschil tussen mijn
bedoelingen en invalshoeken en de bedoelingen en invalshoeken van de
mensen tot wie ik me richtte/richt zien, vind ik.
Het
heeft me diep geschokt, dat klaarblijkelijk doelbewust handelen ten
grondslag heeft gelegen aan de pogingen om mij onterecht een
ziekte in mijn persoonlijkheid en motivaties voor handelen aan te praten.
Ik denk
er zo over, omdat de tegenover mij gedane uitspraken:
·
waarover ik me al jarenlang druk zat te maken,
·
die meer en meer door de onwil van de arts om erover
te communiceren leidden tot een voor mij onmogelijke en onhandelbare
situatie
·
die me vanwege de onjuistheid kwetsten en die
behalve een oordeel ook een veroordeling betekenden
·
die een onterecht oordeel en onjuiste diagnose
vormden over mijn geestelijke conditie waarmee ik een verkeerde bocht in
de gezondheidszorg in zou worden gestuurd
·
die een van ergste nachtmerries die mensen zich voor
kunnen stellen werkelijkheid dreigden te laten worden n.l.: onterecht in
het verkeerde circuit van de gezondheidszorg belanden….
helemaal
niet in mijn medisch dossier terug te vinden waren. M.a.w.: de uitspraken
waarmee de gezondheid van mijn persoonlijkheid en een gezonde emotionele
basis in twijfel werden getrokken en zelfs ontkend werden en waarover ik
me al jaren druk zat te maken….waren nooit serieus bedoeld.
Al die
jaren was(is nog steeds)mijn doel: de kwestie in normaler vaarwater te
loodsen. De mensen tot wie ik mij richtte en richt, willen( volgens mij
in opdracht van de macht waaraan ze zich onder druk conformeren)
klaarblijkelijk geen normaler vaarwater, zo komt het over.
De
deceptie n.a.v. het lezen van mijn medisch dossier was enorm….misschien
nog wel groter dan de deceptie na de ontluisterende gewaarwording vele
jaren eerder van de gedrags-en persoonlijkheidsveranderingen van de
mensen die me zo dierbaar waren en waarin ik een onvoorwaardelijk
vertrouwen had: Ik doel op de veranderingen
·
in houding en optreden,
·
in spreken over mensen,
·
in spreken over de wereld,
·
in opvattingen,
·
in de omgang met mensen,
·
in de wijze van bejegenen in vriendschappen….enz….
·
in de bejegeining van mij en mijn gezin
·
integrititeit
·
etc.
De
teleurstelling en verbijstering over de veranderingen bij deze mensen was
al zo groot.
Ik was
er ziek van geweest….ziek van de druk van die nare beledigende en soms
intimiderende uitspraken. Bronchitis en longontstekingen volgden elkaar
op en hadden een desastreuze impact op mijn gezondheid gehad. Ik was
ongelooflijk geschrokken van het bestaan van een macht die dat nare gedoe
zonder ook maar enige weerstand kon ondernemen……
Jarenlang
uitgaand van redelijkheid en medemenselijkheid had ik, zonder ook maar
enig succes, toch allerlei pogingen ondernomen om tot een betere
verstandhouding te komen…Ik had veel..teveel van mijn energie verbruikt
voor het schrijven van vriendelijkheden, beroepen op gezond verstand….
en/of creëren van situaties…Ik was er na al die jaren dood en doodop van
geworden…..
En dan
blijkt uiteindelijk, nadat ik eerst al mijn moed had verzameld om mijn
dossier in te kunnen duiken, over al die oordelen,
uitspraken…veroordelingen…over alles waar ik zo kapot van was
geweest….met geen woord gerept te worden… Nou…Mijn rikketik heeft het
daar heel erg moeilijk mee gehad.
De
vraag die over blijft? Precies: Waarom wilde “de machtstructuur” nooit
spreken en waarom verbood men/frustreerde men het vriendschappelijke
contact?
Volgens
mij is de “macht doodsbenauwd dat normaler vaarwater betekent dat alle
wat onder dekmantel wordt gehouden boven water zal komen drijven. Dat is
wat ik ervan denk.
Mijn
zorg blijft meer dan ooit uitgaan naar het mensje achter de maan en alles
wat bij haar hoort. Immers als mijn welbekende en nooit ontkende visie
klopt, is die machtstructuur een gevaar. Een gevaar voor mijn
kameraadje, de maan. Een gevaar voor de samenleving. Dat is wat ik vind.
Perceptieverschillen
kunnen er altijd zijn in elke situatie en overal over. Wanneer er niet meer gesproken wordt
over die verschillen ontstaan er problemen…..ernstige problemen…zeker
wanneer daardoor iemand slachtoffer van machtsmisbruik wordt.
Voor
meer info over de visie die ik hanteer, klik eens hier: Denkbox
“Een bewaarde
brief”.
Op deze pagina heb ik een deel van een bewaard exemplaar
afgedrukt van een van de brieven waarmee ik pogingen ondernam om een vastzittende
steeds naarder wordende situatie weer los te maken en in beter vaarwater
te krijgen.
Op mijn brieven kreeg ik sinds het begin van het
frustreren van het contact tussen de maan en mijn persoon, nooit meer een
openlijke reactie. Ook op deze niet. Wel ontmoette ik na deze brief de
maan, die de auto voor mijn auto parkeerde op een parkeerplaats,
uitstapte en op mijn “hallo”niet reageerde. Erger: De maan liep om me
heen, maar leek me niet te zien of te horen. Met grote passen stapte de
maan daarna verder. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ik bijna
in “zombies’ zou gaan geloven.
Enkele weken later was er weer af en toe een blik van
herkenning en hier en daar een groet. Samen met de sterrencommunicatie(
niet gemakkelijk hard te maken wijze van communiceren en erg
onduidelijk), concludeerde ik destijds dat het “zombie-achtige”
voorbijwandelen niet normaal was geweest.
Het groeten enzo wordt sinds een half jaar ongeveer nog
strenger aan banden gelegd. De maan mag me niet eens zien, laat staan een
woord met me wisselen op een wijze waarin wederzijds respect en
gelijkwaardigheid te herkennen zijn. De wijze waarop het contact tussen
de maan en mij gefrustreerd wordt is zo extreem en zo idioot dat het
bijna niet te geloven is….was.
Afijn, deze brief is lang geleden met de beste
bedoelingen geschreven. Begrijp
dat ik de 4 jaren daarvoor ook al vele pogingen had ondernomen om tot een
normale communicatie te komen. Het geduld wat ik al die jaren had
betracht, raakte eerlijk gezegd wel een beetje op. Zeker het geduld met
degenen die maar niet ophielden met het verkondigen van een onjuist beeld
van mijn persoonlijkheid en motivaties voor handelen bij derden, hetgeen
mij en mijn gezin enorm heeft geschaad.
Overbodig te schrijven denk ik, dat ik deze brief en de
brief die is teruggestuurd, nooit op het net had gezet wanneer er eerder
een normaal gesprek plaats had kunnen vinden. Ik heb meer dan 5 jaar
geduld betracht met de mensen die me zo onheus bejegenen. Dat deed ik
omdat ze me dierbaar waren en ik alles vanuit de vriendschappelijk sfeer
wilde proberen. De vriendschap voor de maan bestaat nog steeds, maar de
situatie dwingt me om deze stap te nemen. Natuurlijk is mijn deur nu nog
wel open voor een maan die op basis van wederzijds respect en gelijkwaardigheid
alsnog de situatie in beter vaarwater wil brengen.
Eenzijdige mededelingen waarin ik weer vanalles naar mijn
hoofd krijg en vervolgens niets terug mag zeggen, zijn hier niet welkom
en worden door mij en mijn co.’s niet serieus genomen. Laat dat duidelijk
zijn. Immers, in onze welbekende en nooit ontkende perceptie is het zo,
dat eenzijdige mededelingen hoogstwaarschijnlijk niet van de maan zelf
maar van de macht binnen de groepsstructuur komen. Isolatie van hun
dissonante groepslid: de maan, is volgens de perceptie die wij hier
hanteren een belangrijk doel van de macht in de structuur waarin ze
bivakkeert. Zie “brainwash”.
Het
is een brief aan een mens waarmee een goede vriendschap was ontstaan en
die tegelijkertijd een professionele rol t.o.v. mij had. Die situatie was
vele jaren nooit een probleem geweest. De maan had professionele
integriteit en medemenselijkheid alsmede de zorg voor mijn persoontje
juist heel hoog in het vaandel staan. Mijn begrip voor de verschillende
rollen die de maan tegenover mij altijd al had, was zeker ook geen
overbodige eigenschap in de situatie. Het was iets moois. Niks verkeerds
aan.
Pas
toen een macht groter dan de maan het stuur had overgenomen, het stuur
van het leven en de wil van de maan,, werd deze situatie een
probleem….extra, omdat de bijzondere situatie ook nogeens werd misbruikt
door de macht in de structuur waarin de maan was beland.
Ingewikkeld?
Ja…vertel mij wat…
Nou,
hier komt ie dan:
“Doe
maar een tijdje alsof ik niet besta. Vanuit de wereld waarin ik nu zit,
moet ik jou kwetsen”,
zei de maan die mijn kameraadje
was/is
en tegelijkertijd een
professionele rol in de zorg t.o.v. mij had
Ik
deed niet alsof ze niet bestond. Natuurlijk niet!
En
nu besta ik niet
Ik doof?
Jij
luistert niet!
Ik blind?
Jij
ziet mij niet!
Lieve
maan,
Och,
och, wat is het toch naar dat een openlijk contact op basis van gelijkwaardigheid
en wederzijds respect tussen jou en mij al meer dan 4 jaar onmogelijk is.
Negatieve uitlatingen over en tegen mij blijven onbesproken. Zo ook de
intense beledigingen van mijn uiterlijk en innerlijk. Dat is niet goed.
Voor niemand is zo’n toestand goed. De wereld is maar klein hoor. Mensen
kom je altijd weer tegen. Bergen kun je misschien wel zonder problemen
achter je laten, ook al schop je er duizend keer tegenaan. Mensen
daarentegen gaan zich, vroeg of laat, roeren en verzetten tegen het
getrap tegen hun persoonlijkheid.
Ik
ook. Niet over 1 nacht ijs….nee, dat niet. Niet woedend en
stampvoetend…nee, mijn reacties op onrechtvaardig en inhumaan getrap zijn
vrijwel altijd gebaseerd op een emotie die de woede voorbij is. Het gaat
er wat mij betreft altijd om, om situaties in normaal vaarwater te
krijgen. Ook de situatie met jou en jullie zou ik zo graag in een
normaler vaarwater zien. Maar dat blijkt geen peulenschilletje te zijn.
Twee jaar geleden kwam een zoveelste poging tot een gesprek mij te staan
op het onmiddellijke daadwerkelijke verlies van jou in je professionele
rol t.o.v. mij en mijn gezin te staan. En dat terwijl ik voor mijzelf en
mijn gezin die dag wanhopig contact met je probeerde te krijgen. Na twee
jaar zelf dokteren, ging het niet meer. We waren alledrie weleens ziek,
huismiddeltjes waren soms ontoereikend en wachten tot een vervangdienst
zou mij indertijd zeker de zoveelste longontsteking hebben opgeleverd. Ik
had al twee jaar lang om de paar maanden bronchitis. Omdat ik niet naar
jou mocht en onmogelijk naar de ander kon stappen die me tot in de grond
van zijn hart haat, moest ik altijd wachten tot een heel ander iemand dan
dienst had. Soms duurde dat te lang en had ik inmiddels een
longontsteking tegen de tijd dat ik eindelijk een arts kon bezoeken. Dat
gedoe heeft mijn weerstand indertijd meer en meer gebroken natuurlijk.
Nog steeds ondervind ik de nasleep ervan in mijn huidige lichamelijke
gesteldheid.
De
situatie is bizar en komt op ons bedreigend over. We maken ons zorgen om
jouw welzijn, houden van je, maar moeten onszelf ook beschermen tegen de
Haat die als een raket over de wereld lijkt te razen met zoals het lijkt
blijkbaar maar 1 doel:….eh…precies…….en dus hebben wij afweerraketten. Zo
gaat dat, hè.
Nee.
Dat we niet mogen praten met jou op basis van gelijkwaardigheid en
wederzijds respect, is niet goed. Voor niemand niet.
Je
moet weten dat ik het allemaal verschrikkelijk vind. Ik zou geen woord
hebben geschreven, als we……maar ach, wat schrijf ik nou…..je weet best
wat er aan de hand is en ook wel dat niemand ons een brevet van
onvermogen op kan plakken zonder op een dag daarvoor op de blaren te
moeten zitten of excuus aan te bieden.
Ik
ben geen “claimende aandachtvragend etterbak die last heeft van een
gestoorde perceptie en in een door zichzelf gecreëerd klein wereldje
leeft”. Ik ben ook niet “vies”. Ik heb een goed huwelijk, ben gek met
mijn familie en vrienden en ben tegelijkertijd ook stapelgek met de mens
die ik in jou zag( en nog steeds zie…soms). Die gevoelens zijn allemaal
even oprecht en het is onrecht aan mijn gevoelens en mijn persoonlijkheid
wanneer ze in een verkeerd hokje geplaatst worden door degene die mij op
alle mogelijke manieren in een slecht daglicht wil zetten.
“Vet?”
Ja, ik ben te dik, maar het woordje “vet”was onfatsoenlijk en beledigend.
Ik heb ze allemaal op een rij. “Gek?” Nee, tuurlijk niet…gek met jou?…ja,
tuurlijk wel….gek met mijn kind?…stapel hoor…en mijn echtgenoot?….dat hij
door mijn keuring kwam zegt toch genoeg?…ik heb een toffe vent die me
accepteert zoals ik ben, inclusief mijn mijn vrienden en ook de
bijzondere onvoorwaardelijke diepe vriendschap tussen jou en mij…en zo
hoort het ook!
Ik
ben niet naïef…nooit geweest…Ik ben klein van stuk. Dat is wat er klein
is aan mij. Als iemand op uiterlijkheden gericht is en oppervlakkig door
het leven gaat, zal die persoon mij wel klein in alles vinden. Er zijn
mensen die denken dat iemand van 1 meter 50 ook maar verstand heeft voor
1 meter 50. Hi, mis hebben ze het. Simpele lui, vind je ook niet?!
Hou
van je.
PS
Alles
wat ik heb gedaan, was bedoeld te zijn in het belang van jou, jouw liefs,
mijzelf en mijn liefs. Soms pakt iets verkeerd uit. Vooral wanneer iemand
eist dat iets van mij verkeerd uitpakt. Weet dat ik mijn uiterste best
doe voor jou. Iedere dag opnieuw. Dat zal ik blijven doen.
Sorry
voor de fouten die ik heb gemaakt en sorry alvast voor de fouten die ik
vast nog ga maken. Ik geef jou namelijk niet op. Ik geef mezelf ook niet
op.
Voor
alle duidelijkheid: “Ik ben ten allen tijde in voor een gesprek met jou,
echter alleen voor een gesprek op
basis van gelijkwaardigheid en wederzijds respect. Ik laat je gaan als je
me hier zelf zegt dat zo te willen. Dat zal mij niet weerhouden van acties
om mijzelf, mijn gezin, jou en al je liefs te beschermen op mijn geheel
eigen wijze…..zolang dat in mijn ogen nodig is.
Nee,
ik ben niet over 1 nacht ijs gegaan…ik ben de woede voorbij gegaan, eis
respect en sta op gerechtigheid!
Ik geen geduld? Kom nou!!!
Je bent bij ons altijd welkom,
whatever happens……
….liefs….niks zieks aan…gewoon liefs….
Alles
wat ik geschreven heb, is “ according to my perception”.
…………………………………………………………………………
23
november 2004
Inmiddels
zijn er weer enkele jaren voorbijgegaan. De situatie heeft zich niet ten
positieve gekeerd.
De
maan, mijn kameraadje, gaat nog steeds gebukt onder het getiranniseer van
een bizarre machtstructuur. Onze visie is al die jaren meer dan
nadrukkelijk overeind gebleven.
Ik
hoop nog steeds dat de maan uit die hel zal stappen. Mijn deur is open
voor mijn kameraadje in de knel. Ik heb met het doen van mijn verhaal bij
veel mensen de wil om er iets aan/mee te doen gestimuleerd. Ik ben er
zelf nog voor mijn kameraadje….maar of het voldoende is zal nog moeten
blijken.
Ondertussen
studeer ik na enkele jaren psychologie en zelfstudie
exitcounseling,multidisciplinaire counseling. Dat doe ik om steeds beter
aan de vraag te kunnen voldoen in mijn praktijk:
Counseling
en Consultancy Praktijk: Creative Counseling.
Soms
ben ik nog heel erg moe van en in de situatie waarin ik persoonlijk te
doen heb met mijn kameraadje en te maken heb met de nare activiteiten van
de macht.
Maar ik functioneer in al mijn rollen in het leven prima.
Ook
in de privé-omstandigheden zijn er geen functioneringsproblemen…..ondanks
het feit dat we dagelijks hier allemaal om moeten gaan met de druk die er
van de situatie uit gaat. Gelukkig is de macht van de machtstructuur
tanende en hebben wij veel steun en begrip inmiddels ontvangen. Dat
helpt.
Mijn
dossier? Ik heb de opdracht gegeven deze op te schonen. Dat leek me, na
lang beraad, het beste.
21
maart 2007
Ik
dank iedereen wel hartelijk voor de aandacht en erkenning.
Nog
gelukkiger zou ik zijn wanneer men niet zo zwijgzaam zou blijven
toekijken.
Sjoukje Drenth Bruintjes
According
to my perception”
|
