|
“Wachtkamers leegmaken”…..
Wachtkamers leegmaken
Drukbezette artsen wijzen vaak naar de patiënt als veroorzaker van
hun stress. Het gebeurt dat deze dokters het begrip patiënt? veranderen
in aandachtvrager?
De mondige patiënt? is dan dus een claimende aandachtvrager? en het
te woord staan van patiënten met gezondheidsklachten? verandert in de
optiek van deze artsen dan in het leeg maken van wachtkamers?
Alhoewel een wetenschappelijk
onderzoek heeft aangetoond dat vooral mensen op het platteland overwegend
te weinig en te laat een beroep doen op een arts, heerst onder een deel
van de medische wereld de opvatting dat mensen te snel naar de dokter
lopen.
Deze misvatting beïnvloedt volgens mij op onjuiste wijze de aanpak
van de problemen in de gezondheidszorg. De patiënt is ten onrechte de
zondebok.
Volgens mij zou er
bijvoorbeeld in de opleiding, maar ook bij de permanente educatie
van artsen, meer aandacht moeten zijn voor de wijze waarop arts-patiëntrelaties op basis van respect, beter
kunnen worden ingevuld in een wereld waarin iedereen mondiger is geworden en meer kennis bezit. Meer gelijkwaardigheid
is daarbij volgens mij de hoofdzaak. Immers, dat patiënt en arts als mens
gelijkwaardig zijn is een feit. Het lijkt mij niet zo te zijn dat de
patiënt de veroorzaker is van de tijdsdruk in de gezondheidszorg. Wel
hebben mensen, dus ook patiënten, zich door beter onderwijs meer
ontwikkeld, de techniek heeft zich ontwikkeld met alle gevolgen van dien
(positieve en negatieve) maar niet alle processen, structuren en
omgangsvormen in de gezondheidszorg zijn al goed aangepast naar
aanleiding van deze veranderingen.
In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat de patiënt niet de lasten
verdient van de stress van de arts.
Volgens mij is het zeker wel zo, dat dokters te zwaar belast worden
en patiënten wel eens te veel verwachten van de arts.
Een arts is geen god. En een patiënt geen onderontwikkelde claimende
aandachtvrager. We zijn allemaal mensen in een enorm sterk veranderde
wereld. Toch?
De drive om dit stuk te schrijven spruit voort uit een nare
persoonlijke ervaring. Het is niet eenvoudig om het geheel der
gebeurtenissen samenvattend onder woorden te brengen, omdat het om een
complex gebeuren gaat. De mensen die mij negatief zijn gaan bejegenen met
alle gevolgen van dien, hebben het mij en wat bij me hoort heel erg
moeilijk gemaakt. Maar simpelweg boos reageren kon ik niet. De mensen die
ik bedoel waren/zijn/blijven me n.l. dierbaar. En dus speelden er veel
verschillende emoties: machteloosheid, teleurstelling, verdriet….maar
lees hieronder gerust in het kort de kern van mijn beleving van die nare
tijd:
Geleidelijk veranderden vriendelijkheden in hatelijkheden.
Geleidelijk werden reguliere communicatiekanalen meer en meer
gefrustreerd.
Verwonderd vroeg ik me af wat er aan de hand was. Antwoorden kreeg ik
niet. Wel merkte ik hoe mijn persoonlijkheid, mijn motivatie voor mijn
gedrag e.d. op de kop werden gezet. Ze bleken een negatieve betekenis te
hebben gekregen. De positieve gedachtengang
over mijn persoon was 180 graden gedraaid helaas. Ik kon in de ogen van
de mensen voor wie ik door het vuur zou gaan niets meer goed doen, laat
staan iets goed zeggen. Ook mijn uiterlijk werd plotseling onderwerp van
intense beledigingen en mijn familie, echtgenoot en vrienden zouden niet
deugen….
Ik was er jarenlang emotioneel kapot van, probeerde te zoeken naar
oplossingen..ervan uitgaand dat misverstanden met een goed gesprek uit de
weg te ruimen zijn of dat er met een gesprek meer duidelijkheid zou
kunnen komen over de ommezwaai in hun attitude
richting mij en hun denken over de wereld. Maar die insteek
bleek niet te werken.
Mijn pogingen om te komen te een betere atmosfeer werden uitgelegd
als claimend aandachtvragen, ziek….en ik was allesbehalve ziek. Ik was
wel intens verdrietig, teleurgesteld en soms ook boos over de wijze
waarop ik werd bejegend.
Begrijpen was wat ik wilde. Die veranderde attitude
had een enorme impact op mijn leven. Door de dubbele
rol die ze vervulden in mijn leven(vriendschappelijk en professioneel)
werd het allemaal extra zwaar te verdragen. Gevoelens als
teleurstelling en verdriet kwamen voort uit de vriendschappelijke
geschiedenis. Machteloosheid, angst en ook boosheid ontstonden omdat er
vanuit de professionele relatie een zekere afhankelijkheid was. Ik kwam
door die afhankelijkhied onder druk te staan.
Een druk die voor mij veel te groot was en voor ieder mens veel te groot
zou zijn:
Uit de veranderde attitude o.a. jegens mijn
persoon en al mijn eigenschappen, een veranderde blik op mij, volgde ook
een veranderd beeld van mij in hun beroepsrol t.o.v. mij….met alle nare
gevolgen van dien.
De situatie sleepte zich vele jaren voort.
De ervaringen met het fenomeen achter de ontstane situatie(zoals
ik ’t zie, nooit ontkend) hebben me
ertoe gebracht om iets te gaan doen voor slachtoffers van destructieve gedragscontroletechnieken.
Het omzetten van negatieve ervaringen in een positieve activiteit,
heeft mij sterk gemaakt. Ik heb inmiddels een zelfstandige
praktijk waarin ook plaats is voor hulpverlening aan
slachtoffers van destructieve gedragscontroletechieken.
In binnen en buitenland geef ik lezingen, colleges, workshops over
dit fenomeen.
Maar ook nu nog voel ik iedere dag het verdriet over het feit dat ik
niets heb kunnen ondernemen tegen dat fenomeen toen het de mensen die mij
dierbaar waren/zijn te grazen nam(according to my perception)
en daarmee mij in een moeilijke positie bracht.
Dat ik er tot nu toe, ondanks alle inspanningen, niet in ben geslaagd
om de mensen die me zo dierbaar waren/zijn te bereiken raakt mij tot diep
in mijn ziel.
De ontstane situatie en alle ellende die het voort heeft gebracht,
verwijt ik de machtsstructuur die in functioneren als 2 druppels water op
het functioneren van een sekte lijkt.
Ik blijf hopen dat het toch ooit weer anders en beter wordt.
Sjoukje Drenth-Bruintjes
Wat ik met dit verslagje van mijn
belevenissen binnen het kader van deze pagina wil zeggen, is dat ik erg
ben geschrokken van de enorme macht die artsen kunnen
bezitten. Wanneer ze die macht in het belang van een zo goed
mogelijke gezondheidszorg inzetten, is er niets aan de hand. Wanneer er
een probleem ontstaat waardoor een arts zich niet aan de professionele
integriteit houdt en de statusmacht van het beroep tegen iemand in gaat
zetten, ontstaan en misstanden… Dat het als patiënte en dus underdog
moeilijk is om binnen de beroepsgroep van artsen gehoor en daadwerkelijke
steun te krijgen is een bekend probleem. Dat een kwaadaardig fenomeen
artsen zodanig kan beïnvloeden dat uiteindelijk met behulp van de status van
het beroep en de medewerking van de starre structuur van het netwerk van
artsen (elkaar de hand boven het hoofd houden) bijna zonder
tegenspartelen mensen in de monddoodhoek van de
samenleving kunnen worden gedrukt….ja.. dat gaat
gewoon tever. Ik heb mijn bescherming via
andere wegen moeten vinden. De patiënt kan door die wereld in een vrijwel
onmogelijke hoek worden gedrukt. De macht waarover artsen kunnen
beschikken kan dus uiterst gevaarlijk zijn….
Dat moet anders, vind ik..
Tot zover mijn bijdrage aan
een discussie over “de problemen in de gezondheidszorg en de noodzaak van
het ontsokkelen van de arts”.
Neus ook eens in:
Schrijvertje/ Sjoukje Drenth-Bruintjes
|
